زندگی اجباریست (-.-) لاجرم باید زیست
|
زمین دلگیر و خسته بود.
زمین دلگیر و خسته بود. به یاد خاطراتش با آدم افتاد، یاد زمانی که ملائکه برای بردن خاک از روی او آمده بودند. چه التماس ها که نکرده بود، قسمشان داد به بزرگی خدا که نبرید، خاک مرا نبرید، این آدم برروی من گناه می کند، خاک مرا آلوده به خون برادرش می کند. راست می گفت، آن هنگام که قابیل سنگ بر سر برادرش کوبید، زمین لرزید و گفت: نگفتم، نگفتم این آدم گناه می کند. سال ها از پی هم می گذشت و زمین هر روز شاهد قتل و غارت بود، دگر امیدش نا امید شده بود. تا یک روز صدای جیغی دهشتناک او را به خود آورد. ایوان مدائن فرو ریخت. دریاچه ساوه خشک شد. آتشکده فارس که هزار سال روشن بود خاموش شد، نور الهی را در نقطه ای احساس کرد. خوب گوش داد، صدای گریه کودکی را شنید. به سرعت به مکه رفت، به خانه عبدالله. صدای گریه از آنجا می آمد. از شادی فریادی کشید. آری نجات دهنده او آمده بود. سال ها بزرگ شدنش را تماشا می کرد. در غار حرا بعثتش را جشن گرف. به هنگام سختی ها کنارش بود، با او پیروزی ها را جشن می گرفت. اما امروز درمانده بود. به او گفته بود که امروز او را خواهم بود. عزرائیل هیچ وقت در عهدش بی وفایی نمی کرد. بالاخره آمد و او رابرد. با خود فکر می کرد آیا بعد از او آرامش به جامعه باز می گردد؟ با تفرقه ای که افتاد امیدش کور شد. هنوز بدنش را غسل نداده بر سر خلافت دعوا دارند. زمین اصلا گوش نمی داد داشت به وعده خدا فکر می کرد. تا کی باید صبر می کرد نمی دانست. چشم به غروب دوخته بود و انتظار مهدی را می کشید. |ادامه مطلب|
فوران ترشحات مغز*سعید(ارشمیدس)*درجمعه 24 اسفند1386ساعت16:18
|
 |
|
مثل هر غروب جمعه ی دیگه ای دلم گرفته بود.
مثل هر غروب جمعه ی دیگه ای دلم گرفته بود. کنار ساحل قدم می زدم و به تصویر غم زده ی خورشید روی آب نگاه می کردم. چقدر غمگین بود. مضطربانه روی افق قدم می زد، نمی دانم شاید امواج آب او را چنین مضطرب نشان می دادند. دیگر مهلتی نداشت، باید می رفت، برای آخرین بار به دوردست ها نگاه کرد؛ لحظه ای درنگ کرد. چیزی زمزمه کرد و رفت. نشنیدم چه گفت. اما لحظه ای بعد آب صدایش را به گوشم رساند: * این جمعه هم رفت و مولایم نیامد *
|ادامه مطلب|
فوران ترشحات مغز*سعید(ارشمیدس)*درجمعه 24 اسفند1386ساعت16:12
|
|
|
از پنجره خاک گرفته به غروب مهر خیره می نگریستم.
از پنجره خاک گرفته به غروب مهر خیره می نگیرستم. انگار میلی به غروب نداشت. نمی دانم اما ؛ منتظر بود. با دو دستش لبه های افق را چسبیده بود. اه، یادم آمد، امروز جمعه بود. با حسرت گفتم: لحظه ای غروب مکن شاید آمد. دیر شد. دستان خورشید لیز خورد و با ناله ای رفت. هنوز ناله اش دم گوشم زمزمه می کند: * مهدی کی می آیی؟* آهی کشیدم و رو از پنجره گرفتم و به ساعت نگاه کردم. ثانیه ها با چه سرعتی می چرخیدند، می خواستند لحظه ها را به سرعت طی کنند تا جمعه زودتر بیاید. به سجاده ی خاک گرفته ای که کنج اطاق افتاده بود نگاه کردم، شرمنده شدم. صدایی آمد، صدای پنجره بود، نزدیکش رفتم؛ رو به ستاره ها نجوا می کرد: * الهم کن لولیک الحجة ابن الحسن. . . . .* زمین و زمان می خواندنت آقا پس کی می آیی؟ |ادامه مطلب|
فوران ترشحات مغز*سعید(ارشمیدس)*درجمعه 24 اسفند1386ساعت16:7
|
|
|
قصه عشق(رماني از صلاح الدين احمد لواساني - هندي)
قصه عشق قصه عشق(رماني از صلاح الدين احمد لواساني - هندي) قبل از اينكه به قصه بپردازم ، توضيح چند نكته رو لازم ميدونم. با سپاس بيكران فصل اول - نگاه ماجرا از يك شب سرد اسفند ماه سال ۱۳۵۴ شروع شد. بالاخره بعد از دو روز زحمت شبانه روزي ,كار تزيين خونه و تدارك تولد تموم شد . درست چند ساعت قبل از جشن. من كه حسابي خسته و كثيف شده بودم به امير پسر داييم كه كه تولدش بود و اين همه زحمت رو به خاطر جشن تولد اون كشيده بودم. گفتم : من ميرم خونه . يه دوش ميگيرم . لباسام رو عوض ميكنم و بر ميگردم . امير با اصرار ميگفت : تو خسته اي خب همين جا دوش بگير لباس هم تا دلت بخواد ميدوني كه هست . من بهانه آوردم و بالاخره قانعش كردم كه بايد برم و برگردم. راستش اصل داستان مسئله كادويي بود كه بايد براش ميگرفتم ، به هر صورت خودمو به خونه رسوندم و بعد از يه دوش آبگرم كه بهترين دواي خستگي من تو اون لحظه بود ، لباس پوشيدم و آماده حركت شدم. چون قبلا" تصميم خودم را در مورد كادو گرفته بودم سر راه يه سرويس بروت كه شامل ادكلن ،عطر و لوسيون بعد از اصلاح بود و خودم يه ست مثل همون رو قبلا" خريده بودم . گرفتم و به سمت خونه دايي راه افتادم. هوا خيلي سرد بود و خيابونا حسابي يخ زده بود ، جوري كه . من كه بين بچه ها تو رانندگي به بي كله معروف بودم جرات نكردم خيلي شلتاق بزنم. راستش با اينكه تازه هفده سالم بود اما دو سال بود خودم ماشين كه داشتم يعني از پونزده سالگي و رانندگي ميكردم البته بدون گواهينامه . بهر صورت كمي دير رسيدم و تعدادي از مهمونها اومده بودند مسئول موزيك من بودم و دير كرده بودم. نميدونم چه مرگم شده بود در حاليكه هوا بشدت سرد بود من احساس گرماي شديدي ميكردم. از در كه وارد شدم همه يه جيغ بلند و ممتد كشيدن و به اين وسيله ورود من رو خوشامد گفتن راستش از اونجايي كه من خيلي شيطون و در عين حال فعال بودم همه يه جورايي منو تحويل ميگرفتن . من مركز موزيك هاي دست اول بودم و هرچي موزيك تاپ ميخواست تو بازار بياد .حداقل يه هفته قبلش تو بساط من ميتونستي پيداش كني . البته به همه اين خواص خوش سرو زبوني منو رو هم اضافه كن . به هر صورت با تشويق بچه ها پشت دستگاه استريو رفتم در همين حال به امير كه منو تا پشت دستگاه همراهي ميكرد گفتم من زبونم داره از حلقم در مياد. يه نوشيدني خنك ميخوام سعيد چشم بلند بالايي گفت و بعد از چند لحظه يه ليوان شربت آبليمو كه قطعات يخ توش ملق ميزدن . داد دست من . منم لا جرعه سر كشيدم بي خبر از اينكه توي ليوان ودكا هم ريختن. همه ميدونستن من تو زندگيم اهل دو چيز نيستم يكي سيگار و دومي مشروب .اما براي اينكه سر بسر من بزارن با اين پلتيك وبا استفاده از تشنگي شديد من اون شب يه ليوان ودكا به خورد ما دادن. بهر صورت با گرم شدن كله من مجلس هم حسابي گرم شده بود . يه سري موسيقي تاپ از سري نان استاپ ها كه تازه به دستم رسيده بود بچه ها را حسابي كوك كرده بود . در همين زمان داشتم فكر ميكردم براي اينكه بچه ها يه كم خستگيشون در بره يه موزيك تانگو بزارم كه يكي از بچه ها به طرفم اومد و گفت : من دوتا آهنگ جديد آوردم كه البته شما بايد شنيده باشين يكيش مال ستار ودومي رو ابي خونده اگه ميشه اين دوتارو بزارين. راستش جا خوردم آهنگ جديد از ستار و ابي .پس چرا بدست من نرسيده . بدون اينكه خودمو لو بدم گفتم آره آره دارم بزار ببينم . كه گفت : فرقي نميكنه اينم مال شماست. من نگاهي كردم و با تشكر نوار رو گرفتم و تو دستگاه انداختم .تا اومدم به خودم بجنبم ديدم هركس يه پارتنر انتخاب كرده و با اورتور آهنگ شروع كرده به هر چي چشم انداختم ديدم كسي نيست كه من با هاش برقصم نا اميد داشتم پشت دستگاه بر مي گشتم كه ديدم دختر داييم نازيين يه كوشه نشسته و سرش رو انداخته پايين و داره گلهاي قالي رو نگاه ميكنه. به طرفش رفتم و گفتم افتخار مي........ این قصه رو بخونید واقعا قشنگه |ادامه مطلب|
فوران ترشحات مغز*سعید(ارشمیدس)*درجمعه 3 اسفند1386ساعت1:36
|
|
|
سخن بزرگان و مشاهیر
" تاریخ سیر خود را بر زندگی مردان بزرگ بنا نموده است " . کارایل
" هنگامی که سیبی را با دندانهای خود له می کنی در قلب خویش به آن بگو :دانه ها و ذرات تو در کالبد من به زندگی ادامه خواهند داد. شکوفه هایی که باید از دانه هایی تو سر زند ، فردا در قلب من شکوفا می شود .عطر دل انگیز تو ، توام با نفسهای گرم من به عالم بالا صعود خواهد کرد و من و تو در تمام فصلها شاد و خرم خواهیم بود " . جبران خلیل جبران
" شخص فقط می تواند آن جنبه هایی را در دیگران بپذیرند که در خود می پذیرد»
|ادامه مطلب|
فوران ترشحات مغز*سعید(ارشمیدس)*درجمعه 3 اسفند1386ساعت0:38
|
|
.:. مطالبي که قبلا نوشتم، حتما بخونيد.:. |